Hoe herkenbaar kan een stijl zijn? Bij het zien van deze kaft dacht ik tegelijk aan Klein in de grote stad en Ik praat als een rivier. Sydney Smith als illustrator die nog eens samenwerkt met Jordan Scott. Zou het weer een voltreffer zijn? 

Papa brengt zijn zoon elke morgen naar Baba (oma). In een klein, sober huisje wordt ontbeten. Na het ontbijt brengt Baba haar kleinzoon naar school en na schooltijd wordt hij ook weer door haar opgehaald. Samen wandelen ze naar huis en spenderen samen nog wat tijd in de moestuin. Baba wordt te oud om alleen te blijven wonen en trekt in bij haar zoon. Wat de kleinzoon ooit allemaal van haar leerde, doet hij nu voor haar.

Een eenvoudige verhaallijn, zonder al te veel actie, maar met zoveel menselijke warmte. Zo mooi hoe de liefde tussen kleinzoon en grootmoeder voorgesteld wordt. Heerlijk gekozen woorden, perfect gedoseerd, op z’n van de Vendels vertaald (top dus) en aangevuld met illustraties die de sfeer prachtig weergeven. Er wordt haast niets gezegd. Wel wordt er gekeken, gehumd, gewezen en zachtjes aangeraakt. Het hele verhaal wordt door de ik-persoon geobserveerd en beschreven. De liefde voor zijn baba spat er in alle eenvoud vanaf. 

Als volwassene heb je door dat de “vreemde” dingen die gebeuren, zoals het kussen van gemorst eten en het zoeken naar wormen, een reden moeten hebben. Wat die reden is, wordt duidelijk op de laatste bladzijde van het boek waar Scott zijn mooie jeugdherinneringen aan zijn oma met de lezer deelt. Het geeft het geheel nog een extra dimensie. Van een eerbetoon gesproken!  

Of het weer een voltreffer is? Ja hoor, absoluut! Mooi om voor te lezen voor kinderen vanaf een jaar of vier en ouder, maar zeker ook voor alle lieve baba’s, bomma’s, moekes, oma’s enz …

Voor de minder geoefende lezer kan je het nawoord misschien beter vooraf lezen zodat die het verhaal kan volgen zonder vragen te moeten stellen.